Can İncekara’nın resimleri, suyun en kırılgan hâliyle kurulmuş bir bellek atlası gibidir. Her fırça darbesi, çocukluğun silikleşen izlerini, evin sessizliğini ve ışığın anlık parıltısını taşır. Resimlerde beliren nesneler ne bütünüyle tanıdık ne de tamamen yabancıdır; geçmişin hayaletiyle şimdinin rüzgârı arasında bir eşik gibidir. Club Marvy’deki bu seçki, izleyiciyi kendi içindeki arayışa çağırıyor: Unutulmuş seslere, kayıp odalara, yarım kalmış bir ev duygusuna. İncekara’nın suluboyaları, görünenle silinmiş olan arasındaki sınırı bulanıklaştırırken, seyirciyi de bu geçişin içine dâhil ediyor — tıpkı suya düşen bir hatıranın, halka halka büyüyerek zamanı genişletmesi gibi.